Column Carolijn: een zwarte bladzijde

Wat er precies gebeurd is, weet ik nog steeds niet. Vlagen van herinneringen komen af en toe voorbij, maar niet voldoende om mij te vertellen hoe het is gegaan. Het verdedigingssysteem van mijn geest heeft zijn werk gedaan en heeft die gebeurtenissen uit groep acht verdrongen, weggestopt. Maar niet gewist. Ik zie een stoffige kamer voor me, met in de hoek een zware boekenkist met daarin de herinneringen. Af en toe waait de deur open, als ik moe ben, niet lekker in mijn vel zit of bepaalde personen ontmoet waardoor bij mij de alarmbellen afgaan. Dan beleef ik het weer even, overdag of in mijn slaap. Mijn lichaam maakt de adrenaline aan, mijn onderbewuste doet de rest.

Een jaar of tien was ik, toen het gebeurde. Wat als een gewone schooldag begon, eindigde in mijn eigen persoonlijke hel. Die dag is het één klasgenootje gelukt om iedereen tegen mij op te zetten, inclusief hartsvriendin waar ik al vanaf de peuterschool onafscheidelijk van was. Het buitensluiten, pesten en treiteren begon en daarmee ook de paniekaanvallen, het verdriet en het afbrokkelen van mijn zelfvertrouwen. Los van de pijn, kan ik me er niets meer van herinneren. Maar de angst buitengesloten te worden is voor altijd in mijn hart gegraveerd. Want het gezegde ‘tijd heelt alle wonden’, is slechts voor een deel waar.

Schermafbeelding 2016-05-16 om 15.23.53

Hoe kan het ook anders. Gepest worden is een allesvernietigend gevoel. Door wat er gebeurd is, is een klein deel van mezelf verdwenen. Dat krijg ik nooit meer terug. Daarom kan ik niet zonder een brok in mijn keel te krijgen naar foto’s van van mezelf van vroeger kijken. Omdat ik had gewild dat het dat meisje bespaard zou zijn gebleven. Omdat ik haar zo graag had willen vertellen dat wat er aan zou komen, niet haar schuld is. Dat ze het niet verdiend heeft. En dat ze er absoluut niets aan kon doen. In plaats daarvan zie ik dat ik een stukje van mezelf kwijt ben. Een stukje dat ik nooit meer ongeschonden terug zal krijgen. Mijn zelfvertrouwen is gelukkig wel terug. Want ik weet dat het een actie was van domme, onzekere kinderen en dat ik nu een groep fijne mensen om me heen heb die me nooit zoiets zouden flikken. Maar dat heeft heel wat energie, therapie en jaren gekost.

De wond blijft. Daarom ben ik op het eerste gezicht wat gesloten en zul je, als je me beter wilt leren kennen, over een hoge muur moeten klimmen. Maar bovenal heeft het ervoor gezorgd dat ik bepaalde mensen vermijd bij wie mijn alarmbellen afgaan. Die mij doen denken aan dat ene klasgenootje, waarvan ik weet dat ze tot hetzelfde in staat zijn. Die hoef ik niet in mijn leven te hebben. Maar soms is ontwijken helaas geen optie. In werksituaties bijvoorbeeld, of bij sociale evenementen. Dus beleef ik het weer opnieuw. Dan trek ik me even terug, ga naar buiten. En dan laat ik het toe. Het gevoel, de angst. Stukje voor stukje voel ik mijn hart afbrokkelen, net als toen. Een paar tranen stromen over mijn wangen. En dan is het klaar. Dan zeg ik tegen dat 10-jarige meisje dat het goed is, dat de tijden nu anders zijn en dat ik voor haar zorg. En met opgeheven hoofd loop ik weer naar binnen.

Schermafbeelding 2016-05-16 om 15.24.46

Ja, ik zou ervoor kunnen kiezen het me niet zo aan te trekken. Die mensen niet zo binnen te laten. Ze geen traan te gunnen. Maar ik vind het niet erg dat ik me kwetsbaar opstel. Dat vind ik geen zwakte. Ik ben nu eenmaal gevoelig, en daarbij hoort dat mijn belevingswereld heel sterk is en ik veel voel. Ik zie het als een herinnering dat ik voor mezelf moet zorgen en moet uitkijken voor een bepaald type personen. Die tranen zijn mijn wapen.

Ik heb heel wat geleerd door wat me is overkomen op de basisschool. Ik heb op jonge leeftijd geleerd obstakels te overwinnen en ik heb een dosis mensenkennis erbij gekregen. Maar het veelgehoorde ‘what doesn’t kill you makes you stronger’ is iets wat er bij mij niet in gaat. Als ik de tijd terug kon draaien, dan had ik ervoor gezorgd dat het niet gebeurd was. Want dit was een les die me best bespaard had mogen blijven. Gepest worden is iets dat ik zelfs mijn ergste vijand niet toe zou wensen. Een zwarte bladzijde die er niet meer uit gaat en waar ik nog vaak onbewust naar toe blader. Ik ben vele hoofdstukken verder, maar dat zwarte randje blijf ik zien. En dat doet af en toe verdomd veel pijn.

Head Image: Dien de Winter
Overige foto’s: Instagram Carolijn

Lees ook deze column van Carolijn!