Column Carolijn: Een mislukt experiment

In het dagelijkse leven zijn er een paar types waar ik met een klein beetje ergernis, maar vooral heel veel bewondering naar kijk. Zo iemand die van koken houdt, bijvoorbeeld. De hele dag ‘lekker’ in de keuken staan, voorgaren, marineren en blancheren. Ik hou niet van koken. Zonde van mijn tijd, onnodige stress en die studententijd op kant en klaar noodles en pasta pesto heb ik ook gewoon overleefd. Of mensen die de hele dag door de Olympische Spelen kunnen kijken zonder verveeld te raken. Ze kennen van elke sport de regels en weten wat de koningsnummers zijn. Ik niet. Ik geef rustig toe dat ik nog geen enkele wedstrijd heb gezien en niet verder kom dan het opnoemen van drie Nederlandse atleten. Maar mijn grootste fascinatie heb ik voor een heel ander type, dat ik steeds vaker lijk tegen te komen.

Je kent het soort wel. Het type dat zich in de buitenwereld begeeft zonder iets waar te nemen, en toch elke dag heelhuids huiswaarts weet te keren. Die collega waar je vijf dagen per week naast zit, je onderbuurman met wie je al tientallen jaren de voordeur deelt of de vriend van je beste vriendin. Van een afstandje zie je ze aan komen lopen, in je hoofd ben je druk bezig te bedenken of je zult volstaan met een kort ‘hallo’ of dat je een gesprek aan gaat knopen. De afstand tussen jullie wordt steeds minder, je zult nu snel moeten gaan beslissen. “Hi!”, zeg je enthousiast. Geen reactie. Niet eens een blik van herkenning of een stel vragende ogen, helemaal niets. De ander loopt argeloos door, jij blijft met vragen achter. Word je gek? Was het inderdaad iemand anders? Heb je iets fout gedaan, werd je bewust genegeerd?

Schermafbeelding 2016-08-15 om 14.35.11

Tenminste, zo gaat het bij mij altijd. En niet af en toe, maar meerdere keren per dag. Als ik buiten stap, zie ik namelijk alles. En vooral iedereen. En daarmee gaan er dagelijks enthousiaste zwaaigebaren, vrolijke hallo’s en hartelijke glimlachjes verloren. En om het een beetje leuk voor mezelf te houden, geloof ik dan maar dat mensen mij echt niet zien. Gelukkig heb ik genoeg mensen om mij heen die mij laten inzien dat het inderdaad niet aan mij ligt, dat ik niet bewust genegeerd word. Loop ik met bepaalde vriendinnetjes over straat, dan sta ik versteld van hoe weinig zij meekrijgen van wat er om hen heen gebeurt. Arie Boomsma die net zijn gym uitloopt, die zanger op rechts of prins Maurits aan de overkant: er wordt helemaal niets gespot of waargenomen. En hoe raar ik dat ook vind, het lijkt me stiekem ook wel fijn.

Want mijn hoofd zit ’s avonds als ik in bed lig bomvol. Beelden flitsen voor mijn ogen voorbij en ik lig te woelen. De ene dag is het erger dan de andere. Heb ik heel de dag thuis zitten schrijven, dan valt het mee. Maar ook dan kan een post op social media of een opvallend nieuwsitem ervoor zorgen dat ik onrustig naar bed ga. “Je hebt hele lange voelsprieten”, legde mijn psycholoog vroeger uit. Dat zei me toentertijd vrij weinig, nu weet ik dat ze doelde op mijn hoogsensitiviteit.

amsterdam carolijn

Ik heb het een keer geprobeerd. Een dag zonder indrukken. Zintuigen op energy mode, de prikkelfilter op volle kracht. Niet om me heen kijken, maar blik op oneindig. Alleen ik met mijn gedachten. Resultaat? Een onveilig gevoel, ik struikelde over een klein hondje dat blijkbaar voor me liep en ik ben er vrij zeker van dat ik een nog niet eerder gespotte BN’er tegen het lijf ben gelopen. Maar ik vond het vooral heel saai. Toegegeven, het was lekker rustig, maar ik miste de kleine dingen. De subtiele observaties waar ik mijn plezier, inspiratie en binnenpretjes uit haal. Dat ene stel dat waarschijnlijk onbewust in compleet matchende outfits voorbij komt lopen of een hond die met een vrolijke kop uit het raam zit te kijken. Ja, dan zit mijn hoofd maar wat voller en daardoor ben ik misschien wat vermoeider ’s avonds. Maar ik kan het iedereen aanraden af en toe eens om zich heen te kijken. Want als je goed kijkt, is het dagelijks leven best wel mooi.

Volg jij Carolijn al op Instagram?

Lees ook: Lekker ontspannen op vakantie.