Column Carolijn: de bijzondere angsten van een hoogsensitief persoon

Ik zwiep mijn rechterbeen omhoog en land gracieus met beide benen op de grond. Ik klik het veiligheidssysteem los en trek de helm van mijn hoofd. Mijn lange, bruine haar schud ik heen en weer en ik bedenk me dat mening Bond Girl hier wel een puntje aan zou kunnen zuigen. Het geronk van de motor stopt en zie mijn vriend met dezelfde behendigheid van zijn nieuwe speelgoed afstappen. “Hee Caro! Jij achterop een motor?”. Van een afstandje komt vriendin T. aanlopen, die twee straten verderop woont. “Ja!”, roep ik enthousiast terug. “Goh, dat had ik nou nooit van jou verwacht. Je komt altijd een beetje eh, zeg maar, nerveus over.”

Vriendin T. is nieuw in mijn leven. Ontmoet tijdens het wandelen met puppy Frits en het klikt. Nieuwe mensen leren kennen is altijd leuk, interessant, maar in deze fase van mijn leven kan het ook een beetje lastig zijn. Ik ben zoekende, naar mezelf, naar wat ik wil, naar wat ik de wereld te bieden heb. En daarom kan ik een beetje chaotisch overkomen, en wellicht niet zo goed te peilen. Voor mijn ‘oude’ vriendinnen is dat geen probleem: die ken ik uit mijn studententijd, een enkeling van mijn middelbare school. Met hen heb ik dagenlang in de kroeg gehangen, avonden in de bieb doorgebracht en samen hebben we lief en leed gedeeld. Zij zouden mij nooit als een zenuwachtig iemand omschrijven. Eerder als de grappenmaker, de raadgever en de vrolijkerd – met indien nodig een serieuze noot. Wel zijn zij bekend met mijn gepieker en angsten. En dat is waarschijnlijk wat vriendin T. bedoelt met ‘nerveus’.

carolijn amsterdam

Want bangig, ben ik zeker. Bang in het donker. Bang om auto te rijden. Bang voor open water. Bang voor spinnen. Bang om fouten te maken. Bang voor nieuwe dingen. Bang om afgewezen te worden. Bang om anderen te kwetsen. Bang om alleen thuis te zijn. En soms, soms ben ik zelfs bang om naar buiten te gaan. Dan vliegt de wereld op me af. De blikken van dat groepje hangjongeren op de hoek van de straat, de sirenes van een ambulance in de verte, de geur van de natgeregende straatstenen, het onheilspellende gevoel van een dronken zwerver die voorbij loopt. Het lijkt alsof mijn filter niet werkt en alle prikkels komen tegelijkertijd binnen. Je kunt het vergelijken met het bekijken van een film met een 3D-bril op, in een bioscoop met IMAX-schermen, met extra hard geluid. Zo beleef ik de wereld af en toe. En dat komt dus weer door mijn hoogsensitiviteit.

Vroeger vond ik het heel vervelend dat ik zo angstig was. Ik was bang (heb je ‘m weer) dat anderen me saai zouden vinden en vond mezelf een watje. Nu weet ik wel beter. Want ik weet nu dat je heel wat ballen nodig hebt om telkens door te gaan, niet op te geven, terwijl de zenuwen door je lijf gieren en de paniek toeneemt. De keren dat ik me met hartkloppingen en tranen in mijn ogen op het toilet heb teruggetrokken om mezelf te kalmeren, zijn inmiddels niet meer op twee handen te tellen. Om vervolgens doodleuk weer terug te keren naar die vergadering, netwerkborrel of koffieafspraak, alsof er niets gebeurd is.

carolijn

Maar soms lukt het me ook niet. Dan geef ik het wel op. En dat mag van mezelf, want af en toe is het me niet waard om mezelf te dwingen om door zo’n fysieke en emotionele hel te gaan. Dan trakteer ik mezelf op een stuk chocoladetaart en dan is het gewoon klaar voor die dag, want ik hoef mezelf niets meer te bewijzen. En anderen al helemaal niet.

Alle foto’s zijn eigendom van Carolijn Braeken.