Column Carolijn: Stilte voor de storm

“Natuurlijk, geen probleem. Uit nieuwsgierigheid: geen tijd of geen zin?”, stuurt de Enfait-redactie terug op mijn mededeling dat ik voortaan om de week een column zal gaan schrijven. “Geen van beiden”, antwoord ik. En dat is de waarheid. Schrijven is namelijk nog steeds waar ik blij van word en de zondagavond wordt elke week keurig vrijgehouden voor de column. “Het is meer een gebrek aan inspiratie”, voeg ik toe.

Maar een gebrek aan inspiratie is het eigenlijk ook niet. Dagelijks gebeuren er genoeg hilarische dingen, ik blijf me verwonderen over de wereld om me heen en ergernissen zijn er ook nog voldoende (waarom hebben Amsterdammers zo’n groot ego? Wat is er precies mis met wielrenners en hoezo vinden mensen puppy Frits niet meer leuk?). De reden waarom ik minder columns schrijf is dat mijn hoofd te vol zit, het is wazig. Het is een wirwar aan gevoelens, waardoor schrijven even iets lastiger is.
amsterdam
Het einde van de zomer nadert en daarmee zit de helft van mijn ‘sabbatical’ jaar erop. 2015 was een cadeau aan mezelf: geen verplichtingen, geen druk, alleen ik en mijn dromen. En wat was het fijn: lekker op zoek naar mezelf, elke dag uitslapen en van koffiedate naar koffiedate fietsen. Maar langzamerhand heb ik het daar nu wel een beetje mee gehad. Het grootste werk is gedaan en de verveling begint toe te slaan. Ik heb mijn leven radicaal veranderd, de diepste krochten van mijn ziel verkend en bereikt wat ik wilde bereiken. Ik ben gelukkig, heb zin in de toekomst en ben hersteld van de wonden van mijn verleden. Geen nachtmerries meer over de Zuidas, de constante hoofdpijn is weg en ik ben voor het eerst in mijn leven oprecht blij met mezelf. Natuurlijk, ups en downs zullen er altijd zijn: die horen nu eenmaal bij mij. Maar momenteel is het stabiel. Geen hoge pieken, ook geen diepe dalen. Het is gewoon goed, en dat ben ik niet gewend.

Toch zit mijn hoofd heel vol. Het is dubbel: ik heb nog nooit zo lekker in mijn vel gezeten, toch ben ik onrustig. Ik besef dat ik op een keerpunt in mijn leven ben beland en dat er belangrijke dingen gaan gebeuren. Het laatste zetje moet alleen nog even genomen worden. Maar dat durf ik nog niet. Want dan gaat het echt gebeuren: dan ga ik voor het eerst sinds jaren bewuste, weloverwogen keuzes maken. Dan volg ik voor het eerst mijn hart, mijn gevoel en intuïtie. Maar wat als ik het weer fout heb? Wat als ik me over zes maanden weer overstuur bij de psycholoog moet melden? Moet ik dan weer helemaal opnieuw beginnen? En het belangrijkste: gaat me dat dan weer lukken?
bloemen
Ik weet het niet. De tijd zal het leren. Ondertussen kan ik niets anders doen dan wachten. Hopen op het beste, en me voorbereiden op het ergste. Maar stiekem voel ik dat het wel goed komt. Mijn fundament is hersteld: ik hou van mezelf en weet wat ik kan. Ik heb mezelf geaccepteerd, met al mijn gebreken. De basis is er, het enige dat nu nog moet gebeuren is het leggen van de laatste puzzelstukjes. Maar die blijven nog even in de doos liggen, totdat ik er klaar voor ben. Ik heb nog een paar maanden, en daar ga ik van genieten. Dus: wie gaat er mee een koffietje doen?

Volg jij Carolijn al op Instagram?