Column Carolijn: tijd voor reflectie

Carolijn is een allround creative uit Amsterdam. Na gewerkt te hebben als advocaat, besloot ze om haar dromen te volgen en de dingen te doen waar ze blij van wordt: schrijven, fotograferen en creëren. Voor Enfait schrijft ze over haar leven na de Zuidas, haar zoektocht in de freelance wereld en het dagelijkse leven in de hoofdstad. Vandaag: ‘haar moeilijkste column ooit’, zoals ze het zelf zegt. Respect voor deze power woman!

Twee maanden na mijn vertrek uit de advocatuur is de periode van reflectie aangebroken. Wat is er gebeurd? Hoe heeft het zo kunnen lopen? Had ik het kunnen voorkomen? Veel vragen zijn nog onbeantwoord, maar ik weet wel dat ik ergens tussen een stage in New York en een uit de hand gelopen vrijdagmiddagborrel in de Blauwe Engel mezelf ben kwijtgeraakt. Ik werd opgeslokt door de snelle wereld van de advocatuur, de sappige verhalen en de miljoenendeals. En ik moet toegeven, ik had het dondersgoed door. Spiegels vermeed ik: niet omdat ik mijn spiegelbeeld niet kon verdragen, maar omdat ik mezelf niet meer recht in de ogen kon kijken. Ik was mezelf niet meer.

carolijn reflectie

Misschien had ik het wel kunnen zien aankomen, kunnen zien dat de Zuidas niet de plek zou zijn waar ik het maximale uit mezelf zou kunnen halen. Waar tijdens mijn studententijd medestudenten de een na de andere business course volgden bij vooraanstaande kantoren, werkte ik als student-assistent voor een hoogleraar rechtsfilosofie. En waar dispuutsgenoten in Rome en Parijs gingen studeren om een extra taal op hun c.v. te kunnen toevoegen, verhuisde ik naar Stockholm om colleges mensenrechten te volgen. Misschien had ik eerder naar mezelf moeten luisteren, naar dat meisje van vroeger dat rondhuppelde in felgekleurde jurkjes, met een schriftje in de ene en een potlood in de andere hand.

Toch ben ik er beland. Ook al voelde ik vanaf het begin af aan dat ik er niet wilde zijn. Het bekende boek dat al eerder over de Zuidas was geschreven, durfde ik niet aan te raken. Bang dat wat ik vreesde, bevestigd zou worden. En dus schakelde ik mijn gevoel uit, zette ik mezelf op de automatische piloot en sprong ik elke dag op mijn fiets naar het financiële hart van Nederland. Met elke trap verdrong ik dat creatieve, vrolijke, nieuwsgierige meisje (daarvoor is immers op de Zuidas geen plek) van vroeger en veranderde ik mezelf in een zakelijke, harde advocate. En met elke dag dat ik dat deed, keerde mijn lichaam zich een beetje meer tegen mij. Je kunt je gevoelens misschien even uitschakelen, dat gaat niet lang goed. En dat is gebleken. Ik heb me laten kapot maken door een wereld waar ik helemaal niet wilde zijn. Waar ik door bepaalde personen als lucht werd beschouwd en van anderen juist ongevraagd veel aandacht kreeg.

carolijn meisje

Nu zeg ik sorry tegen dat meisje van vroeger. Sorry dat ik niet naar je heb geluisterd. Het spijt me dat ik je wilde veranderen, dat ik je niet heb geaccepteerd. Sorry dat ik je niet kon waarderen en je zelfs af en toe gehaat heb. Sorry dat ik je soms niet goed genoeg vond en sorry als ik je pijn heb gedaan. Ik was jong en onzeker en dacht dat ik aan de verwachtingen van anderen moest voldoen. Ik ben blij dat je terug bent en zal je beschermen tegen anderen die niet willen zien hoe bijzonder je bent. Vanaf nu luister ik naar je, gaan we onze dromen achterna en doen we dingen waar we gelukkig van worden. Jij in je rode stippeltjesjurkje, ik in mijn panterprintbroek. En die spiegels? Die gaan we met trots tegemoet. En onze avonturen leggen we met veel plezier vast op Instagram (@bycarolijn).

Alle foto’s zijn gemaakt door Carolijn zelf.

Column Carolijn: het leed dat mijn bedrijfsarts heet.