COLUMN CAROLIJN: MIJN ERGSTE VIJAND

Mijn moeder glimlacht naar me, van mijn vader krijg ik een bemoedigend knikje. Ik zie mijn zus aan komen lopen, met in haar armen haar zoontje. Naast mij staat mijn vriend, puppy Frits zit tussen ons in. Mijn beste vriendinnen zitten aan een tafel met elkaar wijn te drinken. Mijn buik wordt warm en mijn hart begint te tintelen. Warme kleuren komen voorbij, rood, geel, oranje. Ik haal diep adem en mijn longen vullen zich met lucht. Dit voelt goed. Rustig adem ik uit, mijn hele lichaam ontspant zich.

Plotseling slaat mijn stemming om. Het lijkt alsof met mijn uitademing ook alle geluk en blijdschap uit mijn lichaam verdwijnt. De warme tinten worden ingeruild voor koude kleuren. Ijsblauw met harde witte lijnen. Een koude rilling over mijn rug. Angstvallig probeer ik me vast te klampen aan het fijne beeld dat ik zojuist voor me zag. Maar het verdampt. Ik kan er niet meer bij. Mijn hartslag schiet omhoog. Het lijkt alsof iets me aanraakt, met dunne vingers. Ik zie een soort skelet over me heen hangen. Het is doodeng, ik wil hier uit. Maar het lukt me niet.
Carolijn
De belletjes rinkelen. Ik open mijn ogen. Het felle zonlicht schijnt naar binnen in de ruime zaal van De Bewustzijn School. Mijn mindfulness les zit er weer op, maar ik blijf nog even zitten. Als de rest van de deelnemers is vertrokken, vertel ik aan de lerares wat ik net heb meegemaakt. Dat de dankbaarheidsoefening heel goed ging, maar daarna opeens omsloeg. Ze schrikt van de heftigheid van mijn ervaring, maar zegt er wel eens van gehoord te hebben. Een zogeheten ‘backfire’. Mijn lichaam zou die golven geluk al zo lang niet gevoeld hebben, dat het het niet vertrouwde. Mijn geest was zich aan het voorbereiden op iets ergs en heeft verdedigingsmechanismen in werking gezet.

Op de weg terug naar huis denk ik na over wat er zojuist gebeurd is. En eigenlijk is het helemaal niet zo gek. Want dankbaar zijn, dat is er de laatste jaren een beetje bij ingeschoten. Hoge eisen aan mezelf, alles vanzelfsprekend vinden en mezelf nooit goed genoeg vinden. Successen of mooie momenten heb ik de afgelopen tien jaar niet gevierd: geen eindexamenfeest, geen afstudeerborrel, geen fles champagne bij aanbiedingen van meerdere topkantoren. Emoties waren er eigenlijk nooit. Het voelde meer als het afstrepen van een to do-lijstje. Mooi, op naar het volgende. Pas als iets niet lukte, reageerde ik. Dan kwam de angst, de schaamte, het verdriet en de bevestiging dat ik het inderdaad niet kan. ‘Zie je nou wel’, zei ik tegen mezelf, ‘je bent te min’.

En zoals ik de laatste maanden wel vaker heb geconstateerd, besef ik nu ook weer hoe erg ik mezelf heb ontpopt tot mijn grootste vijand. Natuurlijk, ik voel de druk van mijn omgeving, social media en de maatschappij. Maar de hoogste lat komt toch echt van mijzelf. Ik ben degene die een verwachtingspatroon heeft gecreëerd waaraan ik moet beantwoorden. Maar dat kan ik niet. En wil ik ook niet langer. Dus het is tijd om dat beeld te laten varen, dankbaar te zijn voor wat ik wel heb en daarmee iets liever te zijn voor mezelf. Tijd om in de spiegel te kijken en naar mezelf te glimlachen, in plaats van die strenge blik. Tijd om het dagelijks leven met een korreltje zout te nemen. Een opdrachtgever die op het laatste moment cancelt, een enorme pukkel op mijn voorhoofd, een gemene opmerking van een voormalig collega: prima. Zolang ik mijn dierbaren, mezelf en mijn gezondheid heb, overleef ik het wel.
strand
Natuurlijk lukt het nog niet altijd. Dan vergelijk ik me weer met iemand, en voel ik mezelf niet goed genoeg. Ondergeschikt. Onwaardig. Dan klinkt dat ‘zie je nou wel’-stemmetje weer in mijn achterhoofd en wil ik voor de rest van de dag wegkruipen onder een deken. Maar het begin is in ieder geval gemaakt. En daar ben ik dankbaar voor.

p.s.: ik ben een paar weken weg. Op vakantie, met puppy Frits en vriendlief. In de tussentijd kun je (nog een keer) mijn favoriete columns lezen, zoals tijd voor reflectie, het leed dat mijn bedrijfsarts heet of welkom bij de club. ). Mij volgen op Instagram kan ook (@bycarolijn). Tot snel!